Dert ortağım benim

Son günlerde hayat çok zor geliyor blog. Kaç gündür buraya bir şeyler karalayasım var...

Son günler anneliğimi sorguladığım günler... yine... ve yeniden...

Bu bloğu açmamın sebebi bu aslında biliyor muydun? Anneliğimden yine şikayetçi olup, oğlum için yazdığım blogta döktürdüğüm bir günde, takipçi arkadaşlarımdan biri, buraya bu kadar olumsuzluk yükleme demişti. Ben de madem burada sıkıntılarım görülmek istenmiyor, en iyisi döküp saçacağım bir blog açayım demiştim... ve burası doğdu...

İşte, bugün de dökülesi bir gün...

ama ben yazdım yazdım sildim...

yine yazdım ve yine sildim...

Kısacası blog...
ileride oğlum "Ben mutlu bir çocukluk geçirdim, annem annelerin hasıdır!" der mi...

Emin değilim... :(

Tarifi zor

Aslına bakarsan tam olarak hislerim ne ben de bilmiyorum.

Sıkıntılı zamanlarda -ki bu sıkıntılı dönem sadece beni değil, bizi ilgilendiriyorken- en çok destek vermesi gereken kişinin sana destek vermeyişinin uzantısı kırgınlık...
onun süregetirdiği de tükenmişlik hissi...

en yakın tarifi bu sanırım...

bu zamanla çözülecek bir şey değil, biliyorum...

ama belki bu sefer de, her zaman yaptığım gibi unuturum...

Benzemek

Babam bana çok sık "Bana benziyorsun, senin iş, para yönünden şansın aynı benim gibi!" derdi...

Düşünsenize, para kazanmak için çok çalışmak lazım inancının yaklaşık 17 yaşından beri kafama nasıl kazındığını....

Bir süredir farkındayım, gerçekten ona benziyorum.

Çoğunlukla çok çalışıyor ama "ancak" kazanıyorum...

Ama babam abarttı...

Herkesi o ayakta tutmaya çalışıyor,

herkes onun sayesinde ayakta kalabilir sanıyor...

Onun hayata tutunmak için ihtiyacı olan bu belki de...

Ben ona bu kadar benzemek istemiyorum ama!

Sirikuzu; bak bu sefer haklısın...

Her an kalp krizi geçirebilirim...!!!

Not: Fotoğraf bana ait...

Ağlamak

Ağlamak rahatlatır değil mi insanı?

Ben ağlamaya başladığım zaman, kolay kolay nokta koyamam.

İlk gözyaşım son sıkıntım için düşer...

Sonra süreç tersine işlemeye başlar...

Gözyaşları çoğalır geçmiş sıkıntılara doğru, daha da çağlar...

Ve artık neye ağladığımı unuturum...

Tek eylemim, tek isteğim ağlamak olur...

Ve bir kere ağlamaya başladım mı...

Bir süre olur olmaz herşeye gözlerim dolar...

Bak bunu yazarken bile doldu işte...

Hadi siz bu şarkıyı dinleyin, ben de gidip göz makyajımı hale yola sokayım...

Gitmek...

Ne kadar isterdim, ihtiyacım olduğunda çantamı alıp çıkabilmeyi...
“Şimdi kaprisle uğraşamam kardeşim, sen kendine gelince ben de gelirim!” diyebilmeyi...

Ya da...

Ben de kapris yapabilmek isterdim...
Kapris yapıp, alttan alınmayı...

Her yaşananın ardından kendime bakmaktan da yoruldum artık...

Hayat bazen üzerine laf söylenmeyecek kadar dumur edici...